Kuiper Astronomical Group  --- گروه نجوم کویپر

عضویت در خبرنامه

با عضویت در خبر نامه گروه نجوم کویپر از جدید ترین اخبار و اطلاعات نجومی با خبر شوید





Powered by WebGozar

بخش ها

اخبار سایت و گروه(18)
اخبار علمی و نجومی(469)
ابر نو اختر،ستاره نوترونی،سیاهچاله(27)
اختر فیزیک(16)
ادبیات ستاره شناسی(6)
بیوگرافی دانشمندان و فضانوردان(37)
پاسخ به سوالات شما(12)
تابش پس زمینه ، ماده تاریك ، بیگ بنگ(12)
تاریخ نجوم(16)
تصاویر(99)
چهر آسمان ها (صور فلكی)(2)
خورشید امروز(19)
دانلود فیلمهای نجومی(15)
دانلود و معرفی کتاب(18)
دانلود و معرفی نرم افزار(20)
رصد آسمان(115)
روز و ماه نجوم ،‌ هفته فضا و ...(18)
ستاره ها(21)
سیارت فراخورشیدی،حیات فرازمینی،یوفو(40)
فضا و زمان(8)
فرهنگ لغت نجومی(1)
فناوری فضایی ، ماهواره ها ، اپتیك ها(118)
فیزیك ذرات بنیادی(9)
كهكشان ها ، كوازار ها و ...(41)
گزارش ها(29)
ماكت و ابزار های نجومی(3)
مقالات(182)
مسابقه نجومی(4)
مصاحبه و گفتگو(11)
مطالب عمومی(26)
منظومه شمسی(115)
نجوم در قرآن(18)
English Astronomy(36)

جستجو

آرشیو

مرداد 1400
خرداد 1392
آبان 1391
شهریور 1391
اسفند 1390
بهمن 1390
دی 1390
آبان 1390

همه آرشیوها

مطالب اخیر

پایان کار گروه کویپر
طراحی و ساخت سیستم عکاسی مداوم بر مبنای ریل Time Lapse Dolly System
تصویر ستاره دنباله داری که با زمین ملاقات می کند
زیباترین تصاویر نجومی هفته/ سرنوشت یک ستاره و مسیر خیالی
700 نفر داوطلب برای سفر شبیه سازی شده به مریخ
پروژه های علمی بر دوش منجمان آماتور/ منجمان آماتور داده هایی با کاربرد ژئودزی تهیه می کنند
کشف کوچکترین سامانه خورشیدی در جهان
تصاویری تماشایی از جای گرفتن کره زمین در یک قطره آب!
حلقه های زحل و توفان مشتری
فعال‌ترین زایشگاه جهان/ عکس
شکار نوترون؟؟؟!!!
تصاویری تماشایی از نورپردازی در آسمان / شفق قطبی در آسمان انگلیس
شفق شمالی پرنورتر است یا شب‌های روشن لندن و پاریس؟/ عکس
نجوم کودکان کویپر
همکاری با گروه های استان گیلان
راز طوفان ها و دریاچه‌ های تیتان
حباب ۵۷,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ كیلومتری در فاصله ۶۷,۴۵۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ كیلومتری
ساخت رصدخانه ملی از بهار 91/ پایان طراحی مفهومی تلسکوپ ملی
گذر مریخ از درون خوشه باز کندوی عسل
برنامه ی سومین گردهمایی ماهانه ی نجوم ثاقب
نه ! این آسمان شب نیست
خبر آمد آسمان شب در راه است !!
سومین جشنواره وب‌سایت‌ها و وبلاگ‌های فضایی
وجود ذره «هیگز» خیالی است
سوال در مورد قطع برنامه آسمان شب
تماشای بارش شهابی برساووشی از ایستگاه فضایی زیباست!
بارش برساوشی 90
درمان سرطان با سیاه‌چاله‌ها
کشف یک سیارک در مدار زمین!!
گردهمایی ماهانه انجمن نجوم ثاقب در مرداد 90

لیست آخرین پستها

ماهنامه نجوم کویپر

مجله نجوم كویپر شماره 11
مجله نجوم كویپر شماره 10
مجله نجوم کویپر شماره 9
مجله نجوم کویپر شماره 7
مجله نجوم کویپر شماره 6
مجله نجوم کویپر شماره 5
مجله نجوم کویپر شماره 4

خروجی مطالب

RSS   Atom


کمربند کویپر


در سال ١٩٥٠، اخترشناس هلندی به نام اورت، متوجه شد که تعدادی از دنباله دارها از پوسته کروی بزرگی از اجرام یخی، در مرزهای منظومه شمسی، می آیند. این مجموعه اجرام که اکنون ابر اورت نامیده می شوند، در فاصله ٥٠٠٠ تا ١٠٠٠٠٠ واحد نجومی از خورشید قرار دارند. ( یک واحد نجومی برابر فاصله میانگین زمین تا خورشید، حدود ١٥٠ میلیون کیلومتر، است.)

ابر اورت اجرام یخی زیادی را، اطراف خورشید، در برمی گیرد. گاهی عبور یک ستاره از نزدیکی این ابر، موجب می شود مدار یکی از این اجرام مختل شود و به داخل منظومه شمسی راه یابند و دنباله داری بلند دوره شوند.
 
جرارد کوییپر
جرارد کویپر


در سال ١٩٥٠، اخترشناس هلندی به نام اورت، متوجه شد که تعدادی از دنباله دارها از پوسته کروی بزرگی از اجرام یخی، در مرزهای منظومه شمسی، می آیند. این مجموعه اجرام که اکنون ابر اورت نامیده می شوند، در فاصله ٥٠٠٠ تا ١٠٠٠٠٠ واحد نجومی از خورشید قرار دارند. ( یک واحد نجومی برابر فاصله میانگین زمین تا خورشید، حدود ١٥٠ میلیون کیلومتر، است.)

ابر اورت اجرام یخی زیادی را، اطراف خورشید، در برمی گیرد. گاهی عبور یک ستاره از نزدیکی این ابر، موجب می شود مدار یکی از این اجرام مختل شود و به داخل منظومه شمسی راه یابند و دنباله داری بلند دوره شوند.
 
جرارد کوییپر
جرارد کوییپر

این دنباله دارها مدارهای بسیار بزرگی دارند و فقط یک بار در منظومه شمسی دیده می شوند. بر خلاف آنها، دنباله دارهای کوتاه دوره، دوره تناوبی کمتر از ٢٠٠ سال دارند و در مدارهایی منطبق بر صفحه مدار سایر سیارات حرکت می کنند. آنها از منطقه ای در ورای مدار نپتون، به نام کمربند کوییپر، که به نام اخترشناسی به نام جرارد کوییپر در سال ١٩٥١ نام گذاری شده است، می آیند.

کمربند کوییپر در فاصله ٥٠ واحد نجومی از خورشید، مملو از اجرام یخی کوچک است.

در سال ١٩٩٢ اخترشناسان نقطه سرخ رنگ کوچکی را در ٤٢ واحد نجومی خورشید تشخیص دادند؛ اولین جرم دیده شده در کمربند کوییپر. از آن سال بیش از ١٠٠٠ جرم در این کمربند شناخته شده است. (این اجرام گاهی به نام دانشمند دیگری که فرضیه وجود این کمربند را داده بود، "کمربند اِج وُرت-کوییپر" نامیده می شود.)

انجمن بین المللی نجوم، از زمان راه اندازی آن در سال ١٩١٩ ، مسئول نام گذاری اجرام منظومه شمسی مانند سیارات و اقمار بوده است. گروههای متعددی در انجمن بین المللی نجوم این کار را انجام می دهند و تصمیم های آنها به طور عمده بر اخترشناسان حرفه ای تاثیر می گذارد. اما هر چند وقت یکبار انجمن بین المللی نظرات و پیشنهادهایی را مطرح می کند که سایر علوم و یا عموم  مردم را تحت تاثیر قرار می دهد. این نظرات از نظر قوانین و مقررات ملی یا بین المللی الزام اور نیستند، بلکه صرفا قراردادهایی را وضع می کنند که به فهم ما از اجرام و فرآیندهای نجومی کمک می کنند. به این ترتیب توصیه های انجمن بین المللی نجوم باید بر پایه واقعیت های صحیح علمی بنا شده باشد و مورد پذیرش گروههای مرتبط با این موضوع باشد.  

مرز میان سیاره ها و سیاره های کوتوله تاکنون تعریف نشده بود، تا زمانی که تعدادی از اجرام ورای نپتون کشف شدند که اندازه ای بزرگتر از پلوتون داشتند. این کشف های اخیر انجمن بین المللی نجوم را بر آن داشت که گروهی را جمع کند تا تعریف دقیقی برای سیاره ارائه دهند.

Quaoar و Orcus

Quaoar (2002 LM60) یکی از بزرگترین اجرام کمربند کوییپر است. Quaoar، تقریبا در ٦.١ میلیارد کیلومتری مدار پلوتون (حدود ٤٢ واحد نجومی)، هر ٢٨٨ سال یکبار گرد خورشید می گردد. در سال ١٩٨٠ از این جرم عکس برداری شده بود اما تا سال ٢٠٠٢ که مایک براون و همکارانش از کَلتِک در پاسادنا آن را کشف کردند، از اجرام کوییپر به حساب نمی آمد.

قطر Quaoar تقریبا ١٢٥٠ کیلومتر، برابر قمر پلوتون، شارون، است. پس از کشف پلوتون در سال ١٩٣٠ (و قمرش شارون در سال ١٩٧٨) تا سال گذشته که سیاره کوتوله UB313 کشف شد، جرمی بزرگتر از Quaoar کشف نشده بود. در حقیقت این جرم بزرگ از به هم پیوستن ٥٠٠٠٠ سیارک، به وجود آمده است. مجموع این اجرام حجمی برابر Quaoar خواهند داشت.

جرم بزرگتری از کمربند کوییپر (2004 DW که اکنون Orcus نامیده می شود) در فاصله ٤٥ واحد نجومی از خورشید کشف شد.

2005 FY9 جرم بسیار بزرگی از کمربند کوییپر است که در ٣١ مارچ ٢٠٠٥ ، گروه مایک براون آن را کشف کرد. کشف آن در ٢٩ جولای ٢٠٠٥ همزمان با دو جرم بزرگ دیگر در کمربند کوییپر، 2003 EL61 و 2003 UB 313، که اکنون اِریس نامیده می شود، اعلام شد.

2005 FY9

2005 FY9  هنوز منتظر است انجمن بین المللی نجوم، نام رسمی اش را انتخاب کند. این جرم که با تلسکوپ فضایی اسپیتزر کشف شد، در ابتدا به نظر می رسید قطری برابر ٥٠ % تا ٧٥ % پلوتون داشته باشد. از نظر اندازه مشابه 2003 EL61 است، ولی پرنور تر از آن. پس از UB313 و پلوتون، بزرگترین جرم منظومه شمسی به شمار می آید.

این جرم هر ٣٠٨ سال یک بار به دور خورشید می گردد. مانند پلوتون، مداری کشیده دارد و با صفحه مدار سیارات منظومه شمسی نیز زاویه زیادی دارد.

2003 EL61

2003 EL61 هنوز یکی از اجرام کمربند کوییپر است، که مایک براون و گروهش از کَلتِک، آن را کشف کردند. این جرم در منطقه ای آن سوی مدار نپتون است؛ جایی که پلوتون و خرده سیاره های بزرگ Orcus و Quaoar، 2005 FY9 و سیاره کوتوله 2003 UB313 در میان سایر اجرام، قرار دارند. 2003 EL61، پس از پلوتون و 2005 FY9 پرنورترین جرم این منطقه است. این جرم آنقدر پرنور است که با تلسکوپ های خوب آماتوری و مجهز به دوربین های سی سی دی، می توان آن را دید. در کنار درخشان بودن 2003 EL61 ، این جرم، از نمونه های دسته ای از اجرام کمربند کوییپر به نام "اجرام پراکنده کمربند کوییپر" است. این اجرام به این علت "پراکنده" نامیده می شوند که تصور می شود اجرامی باشند که زمانی با نپتون تماس نزدیک داشته اند و گرانش نپتون مدار آنها را بسیار کشیده و پراکنده کرده باشد. جرم 2003 EL61 ، ٣٢ % جرم پلوتون است.

سِدنا

در ماه مارچ ٢٠٠٤ ، اخترشناسان اعلام کردند سیاره جدیدی یا خرده سیاره ای، در فاصله ای بسیار دور، در سردترین مناطق منظومه شمسی، کشف کرده اند. در ابتدا، مایک براون، همراه با دکتر چاد تروجیلو از رصدخانه جِمینی در هاوایی و دیوید رابینوویتز از دانشگاه یِل، این "خرده سیاره" را در ١٤ نوامبر ٢٠٠٣ ، با تلسکوپ ٤٨ اینچ ساموئل اُشین در رصدخانه پالومار در نزدیکی سَن دیِگو،  کشف کردند. در روزهای بعد، جرم جدید با تلسکوپهایی در شیلی، اسپانیا، آریزونا و هاوایی و کمی پس از آن، با تلسکوپ فضایی اسپیتزر رصد شد.

خرده سیاره 2003 VB12، که به نام خدای مردمان اسکیمو که در زیر آبهای اقیانوس شمالی زندگی می کند، سِدنا، نامیده شد، مدت کوتاهی، در دوره تناوب ١٠٥٠٠ ساله خود، به خورشید نزدیک شده بود. سدنا حدود یک چهارم تا سه هشتم قطر پلوتون است. سدنا در دورترین نقطه مدارش، ١٣٠ میلیارد کیلومتر از خورشید فاصله دارد؛ که حدود ٨٦ واحد نجومی می شود؛ ای فاصله را با فاصله نپتون، ٣٠واحد نجومی، و پلوتون، ٣٩ واحد نجومی، مقایسه کنید.

کاشفان سدنا، این جرم را از اجرام داخلی ابر اورت معرفی کردند، زیرا هیچ گاه وارد کمربند کوییپر نشد. سدنا هیچ گاه از ٧٦ واحد نجومی به خورشید نزدیک تر نشد. سدنا، جرم بسیار عجیبی است؛ هیچ کس تصور نمی کرد در فضای خالی بین ابر اورت و کمربند کوییپر چنین جرمی پیدا شود. شاید ابر اورت بیشتر از آنچه تصور می شد گسترده باشد، یا شاید سدنا جرمی از اوایل پیدایش منظومه شمسی باشد که بین کمربند کوییپر و ابر اورت گرفتار شده است. از دیگر ویژگی های جالب سدنا، می توان رنگ سرخ و اندازه آن را نام برد؛ پس از مریخ، سدنا سرخ ترین جرم منظومه است. با قطری که حدود سه چهارم پلوتون تخمین زده می شود، از زمان کشف پلوتون در سال ١٩٣٠ و تا پیش از کشف UB313، بزرگترین جرم کشف شده منظومه شمسی است. سدنا در دوردست های منظومه شمسی، در سردترین منطقه منظومه که دمای آن هیچ گاه به بالای منفی ٢٤٠ درجه سانتی گراد نمی رسد، قرار دارد.

سدنا در دورترین نقطه مدارش، ١٣٠ میلیارد کیلومتر از خورشید فاصله دارد. این فاصله ٩٠٠ برابر فاصله میانگین زمین تا خورشید است.

دانشمندان هنگامی که متوجه شدند حتی تلسکوپ فضایی اسپیتزر نیز نمی تواند گرمای ساطع شده از این جرم سرد و دور را ثبت کند، اعلام کردند باید اندازه ای کوچکتر از پلوتون داشته باشد. با جمع آوری همه داده ها، براون اندازه سدنا را بین پلوتون و Quaoar ، خرده سیاره ای که همین گروه آن را در سال ٢٠٠٢ کشف کرده بود، تخمین زد. تا زمان کشف سدنا، Quaoar بزرگترین جرم شناخته شده در آنسوی پلوتون بود.

اجرام کمربند کوییپر بسیار دور هستند و به همین علت اندازه گیری اندازه آنها کاری دشوار است. اندازه ای که برای آنها تخمین زده می شود، به ارتباط میان میزان درخشندگی سطحی آنها و اندازه شان وابسته است. برای اندازه گیری اندازه بنابر میزان درخشندگی، دانشمندان درصد بازتاب نور خورشید را از سطح جرم اندازه می گیرند، به این عدد ضریب بازتاب سطحی (آلبِدو) می گویند. با فرضِ اینکه ضریب بازتاب سطحی یک جرم متوسط کمربند کوییپر برابر دنباله دارهاست، حدود ٤ درصد، دانشمندان اندازه اجرام کمربند را حساب می کنند. یکی از راههای اندازه گیری ضریب بازتاب سطحی جرم، اندازه گیری مقدار گرمای ساطع شده از آن در طول موج فروسرخ است. در سال ٢٠٠٤ ، دانشمندان اجرام کوییپر را با تلسکوپ فضایی فروسرخ اسپیتزر رصد کردند و میانگین ضریب بازتاب را ١٢ درصد به دست آوردند؛ به این ترتیب اجرام کوییپر باید کوچکتر از آنچه در ابتدا تصور می شد، باشند. با این حال، رصدها و اکتشافات جدید ممکن است این نتیجه گیری را دگرگون کند.

ارسال به ارسال به 100 درجه کلوب دات کام
[ نویسنده : سجاد مقصودی در شنبه 14 شهریور 1388 و ساعت 09:30 ب.ظ مرتبط با بیوگرافی دانشمندان و فضانوردان مقالات منظومه شمسی | لینک | نظرات ]



امار سایت

 
 


آمار بازدیدها:
امروز:
دیروز:
این ماه:
ماه قبل:
مجموع:
آخرین بازدید:

اطلاعات سایت
آخرین بروز رسانی:
کل مطالب :

اعضای گروه :

سجاد مقصودی
پژمان نعمتی
محمد آریایی
سپیده خانعلیپور
ارمغان حافظ
سهیل رجبی
مستوره رمضانی
كوثر بابایی
مائده پژوهنده

لینکستان

نجوم علمی برای همه در هر زمان
نخستین ماهواره دانش آموزی ایران (البرزست1)
آذر نجوم
پاتوق علاقه مندان به نجوم
آسمان از آن تو
انجمن مجازی نجوم ( هالی )
آسمان بروجن
اولین وبلاگ اختصاصی نجوم رادیویی درایران
وبلاگ نجوم ایران
چت روم كویپر
نجوم كودكان كویپر
انجمن نجوم پژوهشسرای شهید خوشبخت
زیبایی های آسمان
آرشیو تصاویر ناسا از فضا
انجمن نجوم ثاقب گیلان

همه لینکها

لینکدونی

سایت جامع فناوری و تکنولوژی آراد
قرارگاه خبری و تحلیلی ثامن نیوز
جامع ترین سایت رباتیک آراد
دنیای فیزیک از دریچه پارس فیزیک
تبادل لینک هوشمند
مقالات فیزیک و نجوم
هیـــگز(ذره ی خدا)
وبلاگ فیزیك ایران
سایت علمی رهاورد
دنیای نانو فناوری
علوم کامپیوتر
فیزیكال
فروشگاه کتاب
سفر به موفقیت
چهار سوی علم
بهترین وبلاگ علمی و آموزشی

آرشیو لینکدونی

تبلیغات

فعلا هیچی تبلیغ نداریم